Ազատություն

Վազիր, վազիր, վազիր,
Վազիր դեպի ազատություն,
Վազիր դեպի կյանք,
Գտիր ազատության ճանապարհը:

Վազիր, վազիր, վազիր,
Վազիր ուր ուզես,
Վազիր տուն,
Վազիր դեպի ազատություն;

Վազիր, վազիր, վազիր,
Վազիր անտառով մեկ
Եվ գոռա ազատություն
Հասիր, գտիր ազատությունը:

Վազիր, վազիր, վազիր
Խաղաղություն գտիր,
Ազատություն գոռա,
Ապրիր ինչպես ուզում ես:

Գիրքը

Գիրքը ինձ համար մեծ նշանակություն ունի և ես գիրքը այլ զբաղմունքի  հետ չեմ փոխի:  Ընթերցանության հանդեպ սերը առաջացավ, դեռ չոր տարեկանից: Տառերը սովորեցրեց քույրս և ես սկսեցի կարդալ և շատ սիրեցի գիրքը: Դպրոցական տարիներին ես արդեն սկսեցի ավելի լավ ճանաչել տառերը և ավելի շատ էի կարդում: Իսկ հիմա կարող եմ մեկ օրվա ընթացքում մեկ հատոր գիրք կարդալ, շատերի համար զարմանալի չե, որովհետև ես նշեցի, որ չորս տարեկանից եմ սկսել կարդալ, դրանից եզրակացություն, որ ես հնարավորին շատ եմ կարդում: Գիրքը իմ ամենասիրելի առարկան է և ես երբեք գրքին հրաժեշտ չեմ տա: Կան դեպքեր, երբ հոգնած եմ լինում և ինձ օգնության է գալիս գիրքը, զարմանալի է, բայց ես հոգնած ժամանակ գիրք եմ կարդում, որպեսզի հանգստանամ: Գրքի հանդեպ իմ սերը անսահման է: Գիրքը ինձ տալիս է ավելի լավ երևակայելու հնարավորություն և բառապաշար: Գրքի շնորհիվ ես արդեն մի քանի բանաստեղծություն եմ գրել: Մտածել եմ գիրք գրելու մասին, նույնիսկ մի հեքիաթ եմ գրել: Կարող եմ մի գիրք գրել, շարադրագրի մասին, իհարկե կարող է չհասկանաք, բայց կբացատրեմ այն ժամանակ, երբ կարդաք իմ գիրքը: Գիրքը իմ ուղեղն է: Ես կարող եմ այնպիսի բաներ ասել, որոնք անհասկանալի կարող են թվալ, բայց ասեմ, որ դա իմ երևակայության արդյունքն է, ինչպես նաև կարդացած գրքերի արդյունքը: Մի գաղտնիք բացեմ գրքերը կարող են խոսել, բայց միայն այն ժամանակ, երբ մենակ են, նրանք կարող են հասկանալ մարդկանց, նրանք շատ խելացի են: Գիրքը մարդու ուղեղն է, դա իմ երևի, թե իմ տասներորդ կարգախոսն է: Գիրք, մարդու ուղեղ, ամենախելացի առարկան, երևակայության գործիք, մարդկանց երազանքների և մտքերի մեջ գցող: Խորհուրդ եմ տալիս բոլորին գիրք կարդալ: Եվս մի գաղտնիք բացեմ գրքերը կարող են մտնել մարդու ուղեղի մեջ և մարդկանց մտքերը խառնել, դրանք չարաճճի գրքերն են չնայած, որ շատ խելացի են: Կատակ չեմ անում, կարող եք հավատալ, կարող եք չհավատալ, բայց ինձ խելագառ չհամարեք, բայց ես իսկական խենթ աղջիկ եմ: Ես կարող եմ մարդկանց շփոթեցնել, մարդկանց հետ խոսելով  այնպես կարող եմ խոսել, որ մարդ մտածի, թե ավարտել եմ խոսքս, բայց ոչ: Ցտեցություն: Ես միշտ շատ եմ խոսում: Սպասեք իմ գրքին:

Բարև գարուն

Գարնան սերը ինձ ջերմացնում է, գարնան շունչը ինձ ապրելու հնարավորություն է տալիս, կարծեծ սիրեցի կյանքը, կարծեծ ապրեցի նորից: Գարնան արևը  կարմրադեղին է, գարնան երկինքը կապույտ է, գարնան բնությունը կանաչ է, սրանք են գարնան գույները վառ: Սիրում եմ գարունը: Սիրում եմ սերը, սիրո բեկրանքը: Գարնան զգացմունքները զսպել անհնար է: Անհնար է չսիրել: Սիրել նշանակում է զգալ գարունը: Ուրախ եմ, որ իմ ծնունդը գարնանն է, այնել առաջին ամսին: Մարտի 16-ին իմ ծնունդն է և իմ ամենաերջանիկ և փիլիսոփայական օրն է: Դե ես այդ օրը շատ եմ խոսում սիրո մասին: Գարնան սերը իմ սիրելի զգացմունքն է: Դե ես կարող եմ շատ խոսել սիրո մասին և զգացմունքների մասին, բայց չեմ կարող, ժամանակ չունեմ:

Բարև գարուն

Բարև գարուն, սիրուն գարուն

Սեր տուր. շունչ տուր

Տուր մեզ ուրախություն և սեր

Իմ անուշ գարուն, իմ սիրո գարուն

Բարև գարուն, սիրուն գարուն

Ասա արդյոք կխաղաս ինձ հետ

Կտաս ինձ սեր և խնդություն

Իմ անուշ գարուն, իմ սիրո գարուն

Բարև գարուն սիրուն գարուն

Արևդ ցույց տուր, ջերմացրու

Երկինքը բաց, ինձ թռցրու

Իմ անուշ գարուն, իմ սիրո գարուն:

Հովհանես Թումանյան Իմ ընկեր Նեսոն

Այս պատմվացքում մատմվում է քնարական հերոսի մանկության ընկերների մասին: Նրանց գյուղում դեռ ուսումնարան չկար և ընկերները ուրախ խաղում էին ողջ օրը, ամեն գիշեր գերանի վրա նստում էին և իրար հեքիաթներ պատմում: Նրա ընկեր Նեսոն ավելի շատ հեքիաթ գիտեր, քան ինքը: Երբ ուսումնարան բացվեց հերոսը գնաց ուսումնարան, բայց նրա ընկերները չգնացին, որովհետև սովորելու համար պետք է տարին երեք ռուբլի վճարել, իսկ նրանց ծնողները այդ հնարավորությունը չունեին: Հերոսը գնաց ուսումնարան: Դասամիջոցներին չեին թողնում, որ օտար երեխաներ գան և խառնվեն երեխաների խաղերին: Անցավ մեկ, թե երկու տարի և հերոսի հայրը նրան ուղարկեց մեկ ուրիշ ուսումնարան, ավելի մեծ և այնտեղ և վարժապետներ և վարժուհիներ կային: Երկու տարի անցավ և նրա հայրը նրան ուղարկեց քաղաքի ուսումնարան, այնտեղ նրա հագուստը փոխեցին: Արձակուրդներին նա վերադառնում էր գյուղ և հանդիպում ընկերների հետ, նրա ընկերները խուսափում էին նրանից: Նրանք առաջին հերթին ուշադրություն դարձրին շորերին: Նեսոն ձեռքը քսեց հագուստին և այդ արեցին նրա ընկերները, նրանք ասացին, թե ինչքան փափուկ է նրա հագուստը: Հերոսը մեծացավ դարձավ հասուն մարդ, այցելեք ընկերներին, բայց նրանք կարծես օտար լինեին: Այս պատմվածքը ընկերության մասին է, ընկերության մասին, որը կամաց-կամաց խզվեց: Ամեն մարդ միշտ կհիշի իր ընկերներին, անցնեն թեկուզ տարիներ, մարդը հիշողությունը չի կորցնի ընկերների վերաբերյալ: Բոլորս ընկերներ ունենք և կհիշենք նրանց հավիտյան:

Երևակայությունը մարդու ստեղծագործիքն է

Նախ բացատրեմ վերնագիրը, քանի որ իմ թեման երևակայության մասին է և երևակայության շնորհիվ է մարդը ստեղծագործում, այդ պատճառով վերնագիրը այդպես է: Ինչու եմ ասում, որ երևակայությունը մարդու ստեղծագործիքն է, որովհետև մարդը, երբ երևակայում է նա մտածում է, թե ինչ կարող է ստեղծագործել, եթե մարդը ունի երևակայություն ուրեմն նա կարող է բարձրունքների հասնել: Իմ տաղանդը նրանում է, որ ես ունեմ շատ վառ երևակայություն, դրա շնորհիվ ես կարող եմ աշխարհը ավելի լավը տեսնել, ինչպես նաև հասկանալ մարդկանց և կյանքի իմաստը: Կարող եմ շարադրություններ, բանաստեղծություններ, առակներ, պատմվածքներ, հեքիաթներ գրել կամ ինքս ինչ որ բան հորինել, որը աշխարում ոչ մի մարդու մտքով նույնիսկ չի անցել: Իհարկե ես չեմ թերագնահատում մարդկանց: Ես կարող եմ երևակայել ինչքան ուզեմ, երևակայությունը լավ է և սահմաններ չունի: Ես այս ամենը ձեզ ասում եմ, որովհետև ուզում եմ, որ դուք ել երևակայեք և հասնեք բարձրունքների: Կան մարդիկ ովքեր երևակայություն չունեն: Խորհուրդ կտամ երևակայեք և  ստեղծագործել: Մի նոր ասացվածք կավելացնեմ երևակայությունը մարդու ստեղծագործիքն է: Մոռացա ավելացնեմ, որ դասի ժամանակ չերևակայեք, նկատողություն և երկուս կստանաք: Բայց կարող եք տանը ամպերով ճախրել երկնքում: Շատ խոսեցի, լավ է չխանգարեմ և թողնեմ երևակայեք:

Հին Հունաստան

Հին Սպարտան
Պետությունը գտնվում է Բալկանյան հունաստանի ծայր հարավում էր՝ Լակոնիայում: Հողը քարքարոտ էր և քիչ էր բերք տալիս: Հին ժամանակներում այնտեղ ապրում էին աքայացիները: Ք.Ա 12-րդ դարում դորիացիները գրավեցին Լակոնիան: Տնտեսական հարաբերությունները թույլ են զարգացած: Հասարակությունը բաղկացած էր եկու դասից Սպարտացիներ և Հելոտներ: Նրանք խիստ հակադիր են միմյանց: Սպարտացիները դորիացիներ էին: Հողը պատկանում էր նրանց, բայց նրանք չեին զբաղվում երկրագործությամբ, հողը չեին մշակում: Յուրաքանչյուր ընտանիքին տրվում էր որոշակի քանակությամբ հող և հելոտներ, ովքեր պետք է մշակ էին հողը և հարկ վճար էին Սպարտացիներին բնամթերքով: Սպարտայում մինչև յոթ տարեկան երեխային տանն էին դաստիրակում, իսկ հետո արդեն անցնում էին հասարակական դաստիրակման: Հմուտ մանկավարժները նրանց գրել, կարդալ, հաշվել էին սովորեցնում: Տանչորս տարեկանում ավարտվում էր աղջիկների դաստիրակումը, իսկ տղաները շարունակում էին մարզական կրթությունը:



Ազատագրական պատերազմերը

Հույները Սպարտացաիների հետ հաշտ չեին, բայց,  երբ Պարսիկները հարձակվեցին նրանց վրա, նրանք միավորվեցին: Պարսիկները հաղթեցին Սպրտացիներին, իսկ հետո գնացին Մարաթոնյան դաշտ և պարտվեցին: Հույները մի զինվորի ասացին, որ նա գնա աթենք և հայտնի լավ լուրը: Զինվորը 42 կմ 100մ վազեց դեպի աթենք և ասաց.
-Մենք  հաղթեցինք-ու մահացավ:
Նրա պատվին օլիմպիական խաղերում վազում են 42 կմ  100 մ:

Հին հունաստանի կրոնը

Հին հունաստանում մարդիկ հավատում էին բազմաստվածներին, ովքեր ապրում են օլիմպոս լեռան գագաթի վրա: Աստվածների հայրը Զևսն էր, նա ամպրոմպի և  կայծակի աստվածն է: Նրա խորհրդանիշն է եղել կայծակը և արծիվը: Նրա կինը Հերա աստվածուհին ընտանիքի, մայրության դիցուհին է: Ապոլոնը գիտության, բժշկության աստվածն է: Աֆրոդիտեն սիրո և գեղեցկության աստվածուհին է: Դեմետրան մայր հողի և պտղաբերության աստվածուհին է: Աթենասը իմաստության, ճարտարության և արվեստի աստվածուհին է, նրա մի ձեռքին իմաստուն բուն է, մյուս ձեռքին նիձակ: Արտեմիսը լուսնի աստվածուհին է, որսորդ և բնապահպան, նա հետևում է, որպեսզի մարդիկ ճիշտ որս անեն: Արեսը ռազմի, պատերազմի աստվածն է: Հեփեստոսը կրակի աստվածն է, դարբնության և ճարտարության: Հերմեսը առևտրականների, ճանապարհորդների աստվածն է, նաև խարախության և գողության: Դիոնիսոսը պտղաբերության աստվածն է, հովանավորում է թատրոնը: Պոսեյդոնը ջրերի և օֆկիանոսների աստվածն է, նրա ձեռքին կա մի գավաձան, որով կարող է երկրաշարժ ստեղծել:


Հին հունաստանի գրականությունը և թատրոնը

Հույները Փյունիկացիներից վերցրին տառերը և ստեղծեցին քսաներկու տառանոց այբուբեն: Հունաստանի որոշ քաղաքներում ստեղծվել են տարրական դպրոցներ: Երեխաներին սովորեցնում են գրականություն: Գրականությունը ձևավորվել է, դեռ հին հունաստանում: Հոմերոսը գրել է Իլիական և Ոդիսական պոեմները: Իլիական պոեմում ասվում է, որ Տրոյա պետության արքայազն Ալեքսանդրը առևանգել է  Սպարտայի թագավոր Մենելայոսի կնոջը հեղինեին, ով Զևսի դուստրն է և ունի առեղծվածային գեղեցկություն: Այս հանգամանքը դառնում է տրոյական պատերազմի պատճառը, ավելի շուտ պատրվակը: Հույների կողմից կռվում էին աքիլեսը, Ոդիսևսը և մի շարք ուրիշ զինվորներ:  Աքիլեսն ու հեկտորը, ով կռվում էր տրոյացիների կողմից, մենամարտում էին, երբ հեկտորը աքիլեսին գցում եր գետին, մայր հողը նրան վեր էր բարձրացնում, այդ տեսնելով Հեկտորը նրան օդում խեխդեց: Բայց Հեկտորի մայրը նրա ծնվելու օրը ստորերկրա ջրի մեջ է թաթախել, որ ոչ մի նիզակ կամ սուր չխոցի նրան, բայց նրա կրունկը խոցելի էր մնացել,  այդ իմանալով հույները նրա կրունկը թունավոր նետ արձակեցին: Ոդիսևսի խորհրդով հույները փայտ է ձի էն պատրաստում և ձիու մեջ նստած մտան Տրոյա, տրոյացիները այդ ձին ընդունեցին, որպես աստվածների կողմից նվեր: Գիշերը հույները դուրս են գալիս և հարձակվում տրոյաի վրա և հաղթում են: Թալանում են տրոյան և դառնում տուն: Այսպես ավարտվեց Իլիական պատերազմը: Իսկ ոդիսական պոեմում ասվում է, որ Պոսեյդոնը Աթենասի հետ գրազ է եկել, որ ոդիսևսը տուն չի վերադառնա: Եվ ոդիսևսը բազմաթիվ արկածներ ունեցավ դեպի տուն՝ Իթակե տանող ճանապարհին: Մի անգամ ոդիսևսը հայտնվում է կեղծ կզում, որտեղ նա մտածում է, որ տուն է եկել, բայց նա հասկացավ, որ այն կեղծ է: Մի օր էլ, երբ ոդիսևսը վերադարձել էր տուն տեսել էր, որ իր բացակայության ժամանակ հազարավոր տղամարդիկ ոդիսևսի կնոջը Պենելոպեին ամուսնության առարջարկ են արել, բայց մերժվել են:  Հին հունաստանում ձևավորվեց թատրոնը: Թատրոնը պատրաստված է կիսաշրժանաձև: Թատրոնում կանանց արգելվում է դերեր խաղալ, անգամ տղամարդիկ կնոջ դերեն տանում: Երբ աղքատները հնարավորություն չուն էին գնալ թատրոն, պետությունը օգնություն էր տրամադրում: Թատրոնում բեմադրվում են ողբերգություն՝ տրագեդիա և կատագերգություն՝ կոմեդիա: Թատերագիներն են Էսքիլեսը, Սոփոկլեսը և Էվրիպիդեսը: Թատրոնում բեմադրվում էին երկու ողբերքություն և մեկ կատագերգություն: Ողբերգության մեջ վերջում բոլոր կեպարները մահանում են: